To był  świetny  wykład. Po upływie może pół godziny podszedł do mnie jakiś profesorek, który był ciekawy jak te drzwi zrobiono wskazując na drzwi na wprost, na które wcześniej tak się gapiłem. Nie trzeba być  alfą i omegą  , by wiedzieć, że chodzi mu o te witraże. Postanowiłem mu otworzyć na nie oczy. Zacząłem mu więc tłumaczyć, że takich drzwi w całości się nie produkuje, a jedynie poprzez umieszczenie dekoracyjnej tafli pomiędzy dwie zewnętrzne szyby zespolone utrzymuje się taki efekt.  Spytał się, czy to aby na pewno bezpieczne dla witraży . Pozwoliłem sobie wyjaśnić mu kilka spraw. Po pierwsze szyby zewnętrze wykonane są ze szkła klejonego, a te z kolei  charakteryzuje  się  niebywałą  wytrzymałością i  odpornością na uderzenia.  Poza tym szkło takie w momencie uderzenia charakteryzuje się tym, że wokół jego źródła powstaje sieć pęknięć rozchodzących się promieniście. Jak już….pęka na drobne i tępe kawałki nie robiąc nikomu krzywdy, co przesądza o ich bezpieczeństwie. Dystyngowany pan profesor pokiwał, że rozumie. Odszedł po chwili wołany przez jakiego innego jegomościa. Wystawa zakończyła się pół godziny później. Wraz z Kingą ruszyłem do domu.