W sumie można to dwojako zrozumieć. Raczej nie było szans, nawet najmniejszych,  żeby  pochwalić się swoją młodością, a tak się składa, że ja mam co wspominać.  Będąc już przy wspomnieniach Kindze udało się pochwalić ze spędzonego romantycznie przez nas wieczoru . No, to ładnie – tego mi było trzeba. Musiała się wczorajsza wtopą pochwalić. Opisała cały nastrój panujący w salonie przy zapalonym kominku z kieliszkiem wina i dość często pojawiające się przy podobnych chwilach pytanie. Z uśmiechem przetoczyła moją odpowiedź w myśl której zacząłem opisywać wrażenie jakie na mnie zrobiły drzwi szklane, szklane ściany działowe i inne szklane elementu budynku, którego minęliśmy. Dodała  też , że właśnie w tamtej chwili jąłem chwalić architektów tego budynku.  Nie byli w stanie pohamować śmiechu . Trwało to dłuższą chwilę. Justynie popłynęły łezki z radości. Jak tylko przestali się kielczyć Kinga sprostowała, że w porę to zauważyłem i ułożyłem wyznania na  właściwe  tory.  Nie obyło się bez podsumowania przez Justynę tego zdarzenia. Kropką nad ‘i” było stwierdzenie przez nią, że faceci to duże dzieci . Jedni mają bzika na punkcie aut, drudzy nie potrafią żyć bez swojego harleya, a jeszcze inni – tu spojrzała na moją osobą – żyją budownictwem. Zmyli się może koło godziny 16.30. Wróciłem  w następnej kolejności  do odłożonej w chwili ich przybycia lektury „ Ojca Goriot”.